سراي من

کوته‌نوشت

2009-09-04T11:59:00.000+04:30

به سراغ من اگر می‌آیید، چندی است از این سرا به سرای دیگری خانه کشیده‌ام! پس از این در "کوته‌نوشت" پذیرایتان خواهم بود.
---
سپاس
سوشیانس

ترجمه

2008-04-22T16:34:00.001+04:30

بلاخره ترجمه‌ی داستانی رو که یک ماه بود دستم بود رو تموم کردم. اسمش هست «پدر روحانی، خاخام و خود شخص شیطان». یه داستان کوتاه طنز که میگن فانتزی محسوب میشه ولی من تمایلی ندارم جز طنز چیز دیگه‌ای بخونمش!
داستان قشنگیه، ضد دین ولی به شدت بامزه! پدرم دراومد تا ترجمه‌اش کردم تازه اون هم کلی توش دست بردم و میشه گفت ترجمه‌ی نسبتا آزادی از کار دراومد.
برگردان مطالب طنز همیشه کار بسیار سختیه چون باید در فرهنگ مبدا مفهومی رو خوب درک کنی و بعد در فرهنگ مقصد معادل مناسبی برای همون مفهوم پیدا کنی. برای من تازه کار کاملا نابلد، واقعا کار شاقی بود!
فعلا دادم دست دوستی برای بازخوانی و قرار شده بعد دوباره بهم برش گردونه که خودم هم از نو بررسیش کنم -فرصت نکردم بعد از ترجمه، یک بار کارم رو بخونم و سر و شکلش رو مرتب کنم!- بعد هم احتمالا بره روی سایت آکادمی فانتزی. اگه رفت که لینکش رو اینجا میگذارم ولی اگر نرفت، خب احتمالا کل داستان رو در چندین قسمت به صورت سریال همینجا پخش کنم! پانزده صفحه‌ی آ-چهاره آخه!

عدل الهی

2008-04-10T22:59:00.001+04:30

خداوندا تازه دارد حالم کمی بهتر میشود. مخواه و مگذار و مپسند که باز به آن حال و هوای نفرین شده بازگردم. عادل می‌نامند تو را، از نامت شرم کن و عدالت خویش به ما نیز نشان ده! نوبتی هم باشد، بعد این همه سال، نوبت من هم باید شده باشد تا کمی رنگ و روی آرامش ببینم.

بازی زندگی

2008-04-05T09:03:00.000+04:30

در بازی فینال، نفر برنده مدال طلا می‌گیرد و برنده‌ی بازی رده‌بندی، مدال برنز. حال بازنده‌ی بازی فینال با آن که بازی‌اش را باخته، به مناسبت آنکه به مرحله‌ی فینال راه یافته، مدال نقره که از مدال برنز بازنده‌ی دوم بسیار با ارزش‌تر است دریافت می‌کند. عدالت و انصاف در قانونی که انسان خود ساخته و پرداخته‌اش کرده است.
ولی بازی زندگی اینگونه نیست... با تمام شایستگیهایی که دارید و شما را به مرحله‌ی فینال رسانده، اگر مسابقه‌ی نهایی را واگذار کنید، هیچ چیز به دست نخواهید آورد. برنده‌ی بازی رده‌بندی که شما پیشتر شکستش دادید و به مراتب از او برترید، مدال نقره‌ای را به گردن خواهد آویخت که هیچ در شان آن نیست. مدال برنز به دیگری خواهد رسید که حتی به نیمه‌نهایی هم راه نیافته! بی‌عدالتی و بی‌انصافی در بازی‌ای که خداوند عادل و منصف برایمان ساخته و پرداخته‌اش کرده است!
بازی زندگی، بازی ناجوانمردانه‌ای است که اگر در آن مردانه ظاهر شوید، تا برنده‌اید، برنده‌اید و چون زمین خوردید، بزرگترین بازنده!

نوروزنامه

2008-03-18T13:13:00.001+03:30

بهاران، به مهر روزگاران، به جوشش چشمه‌ساران، دامان سبز و پر راز و آکنده به شمیم شکوفه‌های پرناز و تپش و تلاطم غنچه‌های سراسر زیبایی و نیاز خود را به مهر اهورایی بر زمینیان و زمانیان بگشود.
بر شما باد این دریچه‌ی بهشت و دنیایی پاکی و نیکویی سرشت، و برترین آرزوهای سراسر سرسبز و زیبا. و به بالاترین مقام، پیروزی و بهروزی به امروز و هر روز و همه روز.

هر روزتان نوروز
نوروزتان پیروز
--
محمدرضا بهرامی
نوروز 1387

خوشي و ناخوشي

2008-03-02T15:01:00.001+03:30

دوست عزيز و مهربوني دارم كه هر چند وقت يكبار روي مسنجر سلامي ميده و احوالي مي‌پرسه. اينقدر شاد و سرخوش و صميمي برخورد مي‌كنه كه آدم ناخودآگاه احساس صميميت بهش دست ميده و پشت و روش يكي ميشه! منظورم اينه كه خودش ميشه! جون دارم ميكنم تا منظورم رو برسونم! يه جوري ميشه كه نميتونه جوري كه نيست خودش رو وانمود كنه! صداقت خونش ميزنه بالا و دقيقا هموني كه توي دلشه، بيان ميكنه! گرفتيد يا نه؟! در اين يك ماهه‌ي اخير هر وقت باهاش صحبت كردم ناخودآگاه صحبتمان كشيده شد به ناراحتي‌ها و غصه‌هايي كه هر روز و هر روز عذابم مي‌دن و متاسفانه با حالت بد و ناخوش‌آيندي ازش عذرخواهي و خداحافظي كردم و بعدش اينقدر ناراحت شدم كه از اندازه خارجه؛ نه به خاطر خودم كه براي من چيزي تغييري نمي‌كرد، براي اويي كه چنان سرخوشانه سلامم مي‌داد و من كه چنان غمگنانه خداحافظش مي‌گفتم. هميشه خواستم اين بوده كه اگر باري از دوش كسي بر نمي‌دارم، لااقل باري هم بر دوش كسي نگذارم، باورم هست اگر توان شاد كردن و شادي بخشيدن ندارم، كمينه شادي كسي را زايل نگردانم. كنون انگار توانم نيست. كم شده‌ام. گوهرم بر جاي نيست.تصميم گرفتم تا مدتي جز سلامي و حال و احوالي كوتاه، بيش هم‌صحبتش نباشم. درد كم نيست كه بخواهم بيشترش كنم. نوشتم كه يادم بماند لحظه لحظه‌ي اين بيش و كم‌ها. بدانم كجا بودم، كجا هستم و چه‌ها بر من گذشته و مي‌گذرد.

قرباني گاو

2008-02-17T08:36:00.002+03:30

... روزي همه‌ي حيوانات و پرندگان گرد آمدند تا درماني براي مرگ بيابند. قرار بر اين شد كه سلطان حيوانات در اين جمع حاضر شود و از خدا بخواهد دارويي براي درمان بيماريهاي كشنده به آنان بدهد. سلطان موافقت كرد و قرار بر اين شد كه سلطان و خدا و ديگران در محوطه عمارتي بزرگ گرد آيند، پس گاو را به نگهباني گماشتند تا مرگ در جمع آنان نيايد.
خدا در آمدن تاخير كرد و حيوانات پراكنده شدند. گرسنگي بر گاو غلبه كرد و به جستجوي چيزي براي خوردن برآمد، پس در درون ساختمان چيزي براي خوردن يافت و بي‌درنگ آن را خورد. وقتي خدا فرارسيد ديد كه دارويي كه براي درمان مرگ مهيا كرده بود خورده شده است. خدا خشمگين از حيوانات پرسيد: «چه كسي داروي مرگ را خورده است؟» مار كه از كنار ساختمان دور نشده و گاو را ديده بود ماجرا را به خدا باز گفت. خدا خشمگين حيوانات را فراخواند و آنان را گفت: «به هنگام بيماري، داروي خود را از گاو دريافت كنيد». و چنين است كه مردمان به هنگام بيماري گاوي قرباني مي‌كنند.

برگرفته از: اساطير آفريقا/ جئوفري پاريندر/ باجلان فرخي/ نشر اساطير

بيني و غيرت

2008-02-05T10:27:00.000+03:30

به راستي بين فرم بيني و ميزان غيرت انسانها رابطه‌اي وجود دارد؟

مثبت انديش

2008-01-29T13:18:00.000+03:30

وقتي مشكلي برايمان پيش مي‌آيد و به نحوي از انحاء از آن مشكل رهايي مي‌يابيم، خود را خوش‌شانس و صاحب بخت و اقبال مي‌خوانيم ولي هيچ نمي‌گوييم اين از بدشانسي‌مان بوده كه به آن مشكل گرفتار آمديم!
--
گمانم انسانها ذاتاً نيمه‌ي پر ليوان بينند و يا شايد هم كم حافظه!

ازدواج

2008-01-25T15:05:00.001+03:30

مرد به دخترك گفت: «ببين خانم گنجي، اگر بخواهي مي‌تونم تو رو با يكي ديگه از دوستام آشنا كنم و بعدش هم يه كار مشترك بدم دستتون كه به اين بهونه به هم نزديك بشين. اونم پسر خوبيه و داره دنبال زن ميگرده كه زودتر ازدواج كنه».

دختر لب و لوچه‌اش را به اكراه جمع و جور كرد و با برقي در چشم كه از نگاه تيزبين مرد به دور نماند، جواب داد: «اگه اينطور صلاح مي‌دونيد، من حرفي ندارم».

مرد به لحن شوخي و خنده اضافه كرد: «ولي تو رو به خدا اگه مي‌خواي واقعا ازدواج كني، بيا و تا دوباره عاشق نشدي با همين يكي ازدواج كن و ديگه قال قضيه رو بكن!»

و خيلي جدي در ذهن خويش ادامه داد: «دختره‌ي... ديگه بسه‌ته، عين خيالت هم نيست كه با تك تك دوستاي من يكي يك دور زدي».

وضع حمل

2008-01-17T09:45:00.000+03:30

پايان امتحانات، حسي سبك و آرامش بخش همچون وضع حمل!

آبدارچي

2007-12-26T13:20:00.000+03:30

انسان شريف و محترمي است. بازنشسته‌ي ارتش كه خرجش، دخلي به حقوق بازنشستگي‌اش ندارد. به ازاي هر استكان چايي كه برايم مي‌آورد، دو بار از او تشكر مي‌كنم؛ يك بار وقت آوردن و باز به وقت بردنش. شغلش اين نيست و نبايد باشد ولي خرج دانشجويانش بايد درآورد. مي‌دانم يكي از پسرانش دانشجوي پزشكي دانشگاه شيراز است.
يك بار وقتي استكان خالي از روي ميزم برمي‌داشت، گفتم: «دستت درد نكنه آقاي فلاني، خداييش اين چاييهات خستگي رو از تن آدم درمي‌بره» با شادي ناب كودكانه‌اي جوابم داد: «آقا بهرامي، آقاي بهماني هم همين رو ميگه. يه روز بهم گفت "آقا فلاني، چيكار مي‌كني چاييهات اينقدر خوشمزه و خوش طعم ميشه؟ براي من هميشه تو اون استكان بزرگه چايي بيار" آره بابا، نوش جونت...»
نمي‌دانم چرا دلم گرفت. فشار روزگار دنيايش چه كوچك كرده بود...

آب در كوزه

2007-12-25T08:32:00.000+03:30

عشق لقمه‌ي نان و پنيري است كه هر صبح مادر بدون خواهش و بي‌مزد و منت به دستم مي‌سپارد و با «خدا به همرات» از خانه راهي‌ام مي‌كند.

جوراب

2007-12-14T09:20:00.000+03:30

آرش از دوران خدمتش تعريف مي‌كرد:
«... با آب يخ جورابم رو تميز شستم اونقدر كه بوي صابون ميداد. ارشدمون بهم گير داد و گفت جورابت هنوز بوي پا ميده. برو دوباره بشورش. هوا بدجور سرد بود و دستام از سرما سر شده بود از طرفي مطمئن بودم كه جورابم حسابي تميز شده. براي همين به جاي اينكه باهاش كل كل كنم و خودم رو خسته كنم، فوري جورابم رو گذاشتم تو دهنم! طرف خنده‌اش گرفت و قبول كرد و گذاشت برم ولي خب ديگه كار يادش داده بودم ديگه؛ هر وقت به يكي مي‌خواست گير بده، مي‌گفت جورابت رو بخور!»

پس چي شد؟

2007-12-04T13:33:00.000+03:30

مي‌خواستم بيام و دوباره نوشتن آغازيدن كنم ولي نمي‌دونم چي شد كه موند!
فعلا همين!

تقابل

2007-11-04T11:54:00.000+03:30

از روبرو مي‌آمد. مثل هميشه آرام و سر به زير، با همان پوشش راحت و موهاي لخت كوتاه كه باد فرم شانه شدنش را به هم ريخته بود. نگاهم كرد، چشمان مهربانش نفسم را سنگين كرد، در دلم دوباره همان حس قديمي تپيدن گرفت... دستش را محكمتر فشردم و سر به زير افكندم. گويي هيچ او را نديده‌ام. درست است كه يك ماه بيشتر نيست كه تركش گفته‌ام ليك حال شوهري دارم كه به زور هم كه شده بايد دوستش بدارم!

بازگشت

2007-10-30T14:46:00.000+03:30

دور زماني است در اين انديشه‌ام كه بيايم و در اينجا از نو نوشتن آغاز كنم ليك هر روز و هر روز به روز بعدي وا مي‌گذارمش. امروز اما برق دفترمان رفت و وسوسه‌ي كاغذ و خودكار به ياري آمد. شاخ غول را شكستم.

هميشه نوشتن جزو دغدغه‌هايم بود، خواه روزنويسهايي بي هدف كه به آتش مي‌سپردمشان، خواه دفترهاي خاطراتي كه نقش همدم و همصحبتم داشت، خواه داستان و شبه داستان و شعرواره‌هايي بي‌هدف، خواه مطالبي پراكنده براي راديو تهران و جنگ شبانه‌ي زيبايي كه داشتيم و ريشه به تيشه‌اش كشيدند «تهران در شب چهارشنبه شبها» و خواه نيز ناخواه. ولي هر بار به نوعي پنهاني و بي‌نام و يا با نام مستعار. اين هم برايم پرسشي است كه چرا اين همه از نماياندن خود گريزانم؟ مگر چه تفاوتي با ديگران دارم كه چنين خود را خاص مي‌پندارم؟ پرسشي كه پاسخ روشني برايش نمي‌شناسم. شايد ترسي ناشناخته از ديده‌شدن آني كه هستم و بي‌پرده ماندن نگاه و انديشه‌ام. مگر چه مي‌شود؟ نمي‌دانم، ليك از آن گريزانم. سه سال از تمامي آن روزها گذشته و سه سال بود كه آنقدر خود را نديد گرفتم كه كم‌كم به پاك از ياد خود رفتم. بگذريم.
مي‌خواهم اين بار از نو بنويسم و اين بار با نام و نشان خود. كه يا ننويسم و يا اگر نوشتم، پنهانش نكنم. به خود سخت نمي‌گيرم و با خود پيماني نمي‌بندم هيچ كه شايدي رهايي بخش نيز بر سر راه خويش مي‌نهم؛ شايد گاه‌گاهي آنچه ذهنم را به خارش مي‌اندازد بدين جا ثبت كنم، خواه داستانكي باشد و خواه چندخطي بي‌هدف، خواه از زمين باشد و خواه از هوا، خواه از خاور خواه از باختر، هر آنچه خود آمد و ميل ماندنش بود، هر چيز. قصدم انتشار نوشته نيست، دنبال خواننده هم نمي‌گردم؛ آهنگي نوست بدون ريتم و بي‌نياز از شنونده.
مي‌خواستم نوشته‌هاي پيشين را پاك كنم و از صفر آغاز كنم، ديدم درست نيست جفاكاري كه هر چه جفا ديدم هنوز جفايي روا نداشتم. تغييراتي خواهم داد به آرامي در همه چيز الا نوشته‌ها! اينجا جايي ديگر است. اينجا جايي ديگر است، زين پس.

بهترين روزهاي عمرش

2007-01-17T07:12:00.000+03:30

نه اهل سياستم و نه از سياست بازي خوشم مي آيد.از وقتي روزنامه ي شرق را توقيف كردند- تنها روزنامه اي كه به نظرم ارزش خواندن داشت و حرفه اي كار مي كرد و قشر روزنامه نگار تحصيل كرده و آگاه در آن مشغول به كار بودند- عمده ي شرق خوانان مقابل دكه ي روزنامه فروشي كه مي رسيدند، احساس يتيم بودن دستشان مي داد! روزنامه ها همه ديگر يكي شده بود و همه يك دست. ديگر ساز مخالفي ميانشان نبود و يا بهتر بگويم اخبار كاناليزه نشده! بعضي ها كه به كل قيد روزنامه خواندن را زدند و بعضي ديگر هم نزديك ترين مشابه از نظر خط مشي سياسي به آن يعني اعتماد ملي را برگزيدند. تهران امروز هم هست ولي به نظرم هنوز نتوانسته شخصيت لازم را چه از ديد نوشتار و چه از نگاه جذب مخاطب، به دست آورد. شرق مي خواندم بيشتر براي اخبار علمي و ورزشي اش و گاه صفحه ي اقتصادي و كمترين نگاهم به سياست ورزي هايش بود، ولي حال كه اعتماد ملي را ورق مي زنم، مي بينم تنها سياسي اش هست كه قابل خواندن است و آن هم از آن روي كه آن سوي اخباري كه باقي رسانه ها در بوق و كرنا مي كنند را چاپ مي كند. ستون «دماسنج» مسيح علي نژاد اغلب خواندني است. نوع روايتش نه مانند شمشير برنده كه به سان گرفتاري همچون من و ما در اين آشفته بازار جامعه ي غيرآرماني مان (نخواستم ديستوپيا بخوانمش!) نالان و دردكشيده است. مطلبي كه پس از ديدار رئيس جمهور از دانشگاه اميركبير نوشت، در واويلايي كه هر كس به هر سمتي كه بود جبهه اي سنگين گرفته و با تمام توان بر ضد طرف ديگر آتش پراكني مي كرد (شما بخوانيد داد و دعوا و تهمت و افترا مي بست،) آنقدر متين و مظلوم بود كه تا چند روز فكرم را مشغول نگاه داشته بود. مطلب ديروزش نيز اشاره به فصل بودجه ريزي (البته فصلش كه گذشته! چيزي به امتحانات شهريور مي ماند) و تقابل مجلس و دولت بر سر كلياتش (اينقدر اوضاع به سامان است كه ديگر همه قيد جزئيات را زده اند!) و از آن سوي، در اين وانفساي اقتصادي و اجتماعي كشور كه بحران سياسي اش سر به فلك كشيده و بحران اقتصادي اش رهجوي برادر حزبي اش شده، حضور رئيس دولت در آن سوي كره زمين، كنار دوستان كمونيستش و تصميمشان براي تشكيل صندوقي دو ميليارد دلاري جهت مقابله با امپرياليسم، داشت. حين مطالعه ي آن، ياد مطلبي افتادم كه شب پيش در جايي ميان وبلاگستان خواندم. دوستاني كه امروز رئيس دولت بهترين روزهاي عمرش را ميان آنها سپري مي كند، همان سوسياليستهايي هستند كه نزديك به دو دهه ي پيش، امام خميني در نامه به گورباچف خطاب قرارشان داد و نابودي شان را قريب الوقوع خواند! روزگاري است! امان! امان!

گل و ياد قديما

2007-01-16T01:36:00.000+03:30

اين رو خوندم، ياد قديما افتادم! انگاري گلها هم پدربزرگ مادربزرگها رو بيشتر دوست دارند.
از بچگي گل شيپوري رو خيلي دوست داشتم. چون گل بزرگ و تو چشم برويي داشت و هميشه گل رو با چنين قد و بالايي مي شناختم. ماماني و آقاجانم چندتايي گلدون شيپوري داشتند كه توي زمستون پيازش رو مي كاشتن و براي شب عيد گلهاي درشت قرمز و صورتي و سفيد رنگش درميومد. ما هم مي رفتيم و يكي از گلدانهاي خوبش را براي خودمان سوا مي كرديم و مي برديم و تا زماني كه همشهري بوديم، همين آش بود و همين كاسه.
نكته اينجاست كه ما و بقيه ي قوم و خويشان دست اولمان، همگي تلاش كرديم خودكفا شويم و شيپوري سال نومان را خودمان بكاريم و حتي بابا يك بار در سفري كاري به محلات، پيازش را سفارشي از آنجا خريد و آورد ولي هيچكدامشان گل نزد و فقط برگ سبزي بالا آمد! معتقد شديم كه شيپوري فقط بايد به دست آقاجان كاشته شود و ماماني رفع و رجوعش كند!

ويبره

2007-01-14T17:38:00.000+03:30

توي ماشين رفته بودم تو چرت. يهويي احساس كردم چيزي توي بغلم داره مي‌لرزه. بيدار شدم و به هواي ويبره ي موبايل دست بردم درون جيبم... لبخند خسته اي بر لبم آمد. ويبره از موبايل نبود، از شكمم بود!
ساعت نزديك سه بعد از ظهر، بدون نهار و در برگشت از جلسه ي امتحاني كه به شدت خراب شد!

كادر درمان

2007-01-13T17:38:00.000+03:30

با نگراني براي گرفتن جواب آزمايش پدر وارد بيمارستان شدم. نگهباني كه تفهيم آميز نگاهم كرد را با جمله ي «بخش سي‌تي آنژيو» رد كردم. به پذيرش قسمت رسيدم و سراغ جواب آزمايش را گرفتم. مسئولش نبود ولي همكارش تلاش كرد كارم را راه بياندازد ليك نتوانست. دقيقه اي نشستم و مسئولش آمد و جواب را با لبخند به دستم داد و در پاسخ به پرسشم در خصوص مدارك، عكس‌ها و لوح فشرده ي آزمايش، با آرامش گفت همه را آماده كرده و داخل پاكت قرار داده، ولي براي اطمينان خودم هم نگاه كنم. پس از تشكر، خداحافظي كردم و بيرون آمدم.

اين برشي حقيقي از امروزم بود. حال چرا تعريفش كردم...
هميشه مي‌گويم بايد با كادر بهداشت و درمان با آرامش و مهرباني برخورد كرد كه كار سخت و حساسي دارند. از آن طرف هم انتظار دارم كه آنان به ملاحظه ي وضع جسمي بيمار و حالت روحي شكننده ي بيمار و همراهانش كه نگراني‌هاي مضاعفي را بر دوش مي‌كشند، صبورانه و محبت آميز برخورد كنند. ولي خب هميشه بازي به اين خوبي نيست.
سال گذشته كه پدرم سكته كرده بود، براي انتقالش از اورژانس به سي سي يو كه برايش حياتي بود، مجبور شدم بارها و بارها با اين و آن دعوا و داد و بيداد كنم. انگار نه انگار كه هر كس وظيفه اي دارد و براي انجام آن است كه حقوق مي گيرد. برخوردهاي بي توجهانه و جواب‌هاي سربالا براي مني كه پدرم را در لبه ي تيغ حس مي كردم به هيچ روي پذيرفتني نبود. دو روز كامل از صبح تا عصر دعوا كردم! از من آرامش پيشه بعيد بود.
از آن ايام اين خاطره بد در ذهنم ماند و حال است كه درك مي كنم ارزش لبخند آرامش بخش پرستاري را كه خودش همه ي كارهايي را كه وظيفه اش بود، بي نياز به تذكر انجام داد و فارغ از نتيجه ي آزمايش -خوب يا بد- نقش خود را در مقام عضوي از كادر درمان به بهترين نحو ايفا كرد. تشكري كه از او كردم به راستي صادقانه بود.

خر و شاخ

2007-01-12T17:49:00.000+03:30

معتقدم كه «خدا خر را مي شناخت كه بهش شاخ نداد»!
با جهان بحثي شد سر اين كه اين درست است يا نه. او مي گفت كه اين مثل همه جا كارا نيست و بايد به همه فرصت داد تا در موقعيتي برابر مشخص شود كه خر لياقت شاخ را دارد يا نه. شايد اگر شاخ داشته باشد شخصيت آن را هم بدست آورد!
من اما سفت و سخت ايستادم كه نه! خر، خر است و اگر هزاري هم شاخش دهيم، باز همان خر است و با شاخش شكم شخصيت را هم شرحه شرحه خواهد كرد.
گفت بايد فرصت داد شايد اينطور نشد.
گفتم ريسك بزرگي است.
گفت عدالت است.
گفتم اگر كسي را ديدي كه تو سري خور است ولي مي داني اگر به موقعيت و مكنتي برسد براي خودش استاليني خواهد شد، اگر به او كمك كني خون تمامي آنهايي كه نه فقط تو سري مي خورند كه سرشان را از دست مي دهند به گردن توست. گفت ولي شايد استالين هم نشد...
بحث را به هر ترتيبي كه بود با مماشات به ته برديم.

روزمرگي

2007-01-10T21:13:00.000+03:30

وقتي حرفي براي گفتن نداري، الكي حرف نزن!

پ.ن
دلم مي خواهد بنويسم و از اين حالت كرخي به در آيم ولي گويا هنوز توانم نيست!

پ.پ.ن
چيزي براي نوشتن پيدا كردم! صبح سوار اتوبوس شدم و ديدم مردي شهرستاني پي آدرس بيمارستاني مي گردد كه سه نام دارد و جالب كه هر كدام از اين سه نام متعلق به بيمارستاني در يك سر شهر بود! سعي كردم راهنماييش كنم. آدرس اولي را كه گفتم و البته اضافه كردم كه از آن گذشتيم، فورا پياده شد و مسير را برگشت. مانده بودم كه خدايا بلاخره فهميد كجا مي خواهد برود يا تن به قضا داد و اولين نشاني را چنگ زد!

پ.پ.پ.ن
قيافه اش به بيمارها نمي خورد، اميدوارم اگر بيماري دارد شفاي عاجلش باشد كه يك سالي مي شود يك پايم در بيمارستانهاي مختلف به پاي اين و آن است و خوش مي دانم درد كجاست و درمان ناكجا!

سوگ سفركرده

2007-01-10T21:10:00.000+03:30

گاه خوابهايم شگفت وارانه زود تعبير مي شود. اي كاش به قدر همين يك خواب زن بودم و خوابم چپ...اولين مرگ را در زندگي ام تجربه كردم. تا كنون هيچ از عزيزان از دست نداده بودم و غم هجراني چنين نچشيده بودم. مادربزرگم تاب اين دنيا نياورد. يك هفته پيش. شفاي عاجل و كامل الهي گرفت و رفت. ما مانديم و غم جاي خالي اش. مي دانست كه رفتني است. همه كارهايش كرده بود. هر عيدي كه ميشد و اين عيد تولد هر يك از امامان و يا هر عيد مذهبي و باستاني كه بود عيدي مي دادمان. بار آخر عيد قربان بود. آخرين گوسپند قرباني حاجيه بودنش را هم ذبح كرد و عيدي دو عيدمان با هم داد. هم عيد قربان و هم عيد غدير پيشاپيش. فرداي همان عيد قربان حالش به هم خورد و مثل هميشه بي آزار و بي زحمت روز بعدش پر كشيد و رفت. اي كاشي به دلم ماند كه چرا روز عيد قربان نرفتم و آخرين عيدي ام را از دستان استخواني و مهربانش خود نگرفتم. با هم بوديم كه رفت. بالهايش اما نشانم نداد. در اورژانس بيمارستان پس از يك روز به كما رفت. آن چشمان هميشه مهربان و براق كدر شد. چشماني كه به زندگي هيچگاه گريان نديدم. هميشه مهربان بود و هميشه دوست. هيچ نديدم گلايه اي كند و نشنيدم گلايه اي از او كرده باشند. از آخرين بازمانده هاي نسلي بود كه ديگر هيچ كدامشان نيستند. آناني كه دلشان چون دينشان پاك بود. ديروز سر خاكش براي هفتم جمع بوديم. يك هفته از آن رفتن گذشته بود ولي هنوز نتوانسته بودم به خودي برسم. همه اش مراقب اين و آن كه محتاج ترند. گويي همه در اين جهان از من بي تاب ترند. ديروز بلاخره توانستم دمي خود بيابم. پشت تاج گل تكيه داده شده بر سنگي كه نامش به سينه داشت. اشكهايي كه كنون پهناي صورتم بي صدا گرفته، بي پرده و بي فكر به ديگران جاري بود. ماماني... عيد است امروز هم. عيد غدير است كه به نام حضرت علي مي خواندي. حضرت علي كه همنام پدرت بود. پدرت كه داستان از شهر و ديار كندن و عازم يك ساله ي نجف شدنش برايم تعريف كردي. ماماني، پاشو مهماني ات آمديم، پاشو عيدي مان بده... پاشو. هيچگاه گريان نديدمش. هيچكس گريه اش به ياد ندارد. هميشه مي گفت به جاي گريه حمد و قل هو الله بخوان. صلوات بفرست. فاتحه بخوان. گريه چه فايده دارد؟ اما گريه ام بي امان است. اشكها راه خود مي خواهند و رهايي حق خود. بي صدا بيايند مشكلي نيست. فقط بابا نفهمد كه براي احوالش خوب نيست. مامان نفهمد كه دوباره گريه اش سر مي گيرد. ديگران نفهمند كه اگر بفهمند دوباره شروع مي كنند و آن وقت باز بايد برخيزم به كمك و ياري شان و باز خلوت سوگ خود از دست مي دهم. سوگ نه براي مادربزرگ كه ايمانم چون بهشتي باشد جاي اوست. سوگ براي ما ماندگان و تنها شدگان. خدا بيامرز همه كارهايش كرده بود. همه كار يعني همه كار. حتي خرج كفن و دفن و مراسم ختم و هفت و خيراتش را هم حساب كرده بود و پولش را جدا جدا بسته بود و آماده كرده بود. حتي حساب صدقه ي پس از غسل ميت خودش را هم كرده بود و يك پانصدي توي پلاستيكي جدا گذاشته و رويش نوشته بود. هيچوقت در زندگي زحمتي به كسي نداد و خدا را شكر بي منت زندگي كرد تا آخرين دم. اسير بستر نشد. بزرگوارانه زندگي كرد و بزرگوارانه پر كشيد. اگر بخواهم همينطور بنويسم به قدر ساعتها حرف است و حرف. خواننده كه نمي شناسدش شايد گمان تعريف بيجا برد. براي آنان كه او را مي شناختند اما نقلي ديگر است. هر چه بگويم كم است.
دلم سنگين است از خود و سبك از براي او. راهي براي خيرات بر روي شبكه نمي شناسم. حلوا و خرما نمي توانم به فاتحه اش پخش كنم. بر سر من منت نهيد و فاتحه اي برايش بخوانيد. هيچكس بي نياز از فاتحه نيست حتي پيامبر. در خيري است به روي خودمان. باشد كه ما نيز آمرزيده شويم.
بسم الله الرحمن الرحيم، الحمد لله رب العالمين...

تعبير منحوس خواب

2007-01-01T22:47:00.000+03:30

خواب منحوسم تعبير شد. امروز سر كار بودم كه تماس گرفتند و گفتند مادربزرگ بيمارستان است. ديدنش به آن حالت سخت و دردناك بود. چاره اما چيست؟

صدام بي صدام

2006-12-31T12:03:00.000+03:30

دكتر سين مي گفت: بعد از تصويب قطعنامه ي 598 و پايان رسمي جنگ ايران و عراق، صدام اعلام كرد ما در جنگ پيروز شديم و متجاوزين ايراني رو كه به خاك ما وارد شده بودند تا خطوط مرزي شان عقب رانديم و تا يك هفته اعلام جشن و سرور و پايكوبي كرد. ولي از اين طرف، ايرانيان جام زهر نوشيدند و غصه خوردند كه چرا... ولي بعد از چند وقت كه ديدند عراقي ها جشن گرفتند، گفتند كه نخير! شما بازنده بوديد و ما برنده شديم و در ايران هم جشن پيروزي -نه در آن شكل و شمايل عراقي ها ولي به هر حال- اعلام شد و با بيان اينكه ما هيچگاه چشم طمعي به خاك همسايگانمان نداشتيم و هدفمان از جنگ تحميلي هم تنها بيرون راندن دشمنان بعثي از خاك كشورمان بود، پايان جنگ را با دستيابي كامل به تمامي اهداف، موفقيت آميز و پيروزمندانه خواندند.
ديروز صدام را اعدام كردند. در فرهنگ و اصالتمان هست كه پشت هر رفته اي چه خوب و چه بد ‹خدابيامرزي› بگوييم. خدا از سر تقصيراتش بگذرد.
اهل فن و آلودگان به سياست اما به ديده ي شك به اين منظره نگريستند كه چه تضميني است شخص معدوم همان صدام حسين و نه يكي از مشابهان بسيارش باشيد؟ كسي دليل موثقي دارد؟

پ.ن.

يادم مياد بچه كه بوديم و توي دعواها و بازي هاي مدرسه، وقتي از دهنمون يه فحش آبدار درميومد و طرف داغ ميكرد و ميگفت با كي بودي؟ فوري مي گفتيم «با صدام!» بچه هاي امروزي ديگر كسي رو براي نجات خودشون ندارن!

زور كي بيشتره؟

2006-12-30T19:53:00.000+03:30

پس از تصويب دو فوريت طرح برگرداندن ساعت كار بانكها در مجلس شوراي اسلامي، وزير كشور در خبرها چنين شرح داد كه در جلسه ي اخير هيئت دولت (پس از تصويب مجلس)، تصميم بر آن بود كه در مورد ساعت كاري بانكها تصميم بگيريم ولي پيش از طرح موضوع جناب آقاي رئيس جمهور گفتند به احترام مجلس و نمايندگان مردم ما در اين مورد تصميمي نمي گيريم و به دستور مجلس عمل مي كنيم. خود آقاي وزير از جمله مدافعان سرسخت اين طرح هستند و در بيان مطالبشان طعنه اي كمرنگ نمايان بود ولي ناخوشنودي خير.
امروز در خبرها شنيدم كه شوراي نگهبان با طرح مجلس با استناد به قانوني مبني بر عدم دخالت مجلس در امور دولت، مخالفت كرده است و از آن طرف هم هيئت دولت بنابر نظرات كارشناسان ساعت كاري بانكها را مفيد و مثمرثمر دانسته و طرح سه ماهه ي خويش را كه از ابتداي مهر آغاز و سررسيد آن دي ماه بود، براي سه ماه ديگر نيز تمديد كرد.
كل اين اتفاقات در يك پنجشنبه و جمعه رخ داد و از اين انديشه ام ويرش گرفت كه اين بندگان خدا چرا جمعه ها را ديگر كار مي كنند؟ مردم راضي به اين همه زحمت نيستند! و بعد به نوبه خويش لازم دانست ضمن تشكر از شوراي محترم نگهبان و هيئت محترم دولت علي الخصوص شخص رياست جمهور به خاطر تلاش صادقانه و خدمت بي وقفه شان به مردم حتي در تعطيلات آخر هفته، اتحاد و همدلي نهادهاي بالاسري تصميم گيري و اجرايي كشور را تحسين و تمجيد نمايد.
از طرف ديگر ويرش بالا گرفت كه مگر وزير كشور نفرمود كه هيئت دولت قصد تصميم گيري در اين مورد را ندارد؟
ويرش بالاتر گرفت كه بابا چه دولت مقتدري داريم كه انگار آنقدر از خودش و كارش مطمئن بود كه لازم ندانست در برابر مجلسيان حتي موضع مخالف كوچكي بگيرد و انگار كه بچه اي را بگويد «خب بابا جون! هرچي تو بگي!» با خيالي آسوده از سرانجام ماجرا، نشست و گذاشت تا ديگران دنباله ي بازي را بگردانند و آخر سر با احترام والا و ادعاي اينكه ما كه گفتيم هرچه مجلس بگويد ولي خب خيرخواهان و آگاهان مملكت اينطور صلاح نديدند كار خودشان را بكنند.
ويرش داغ كرد كه مگر نه اينكه همه ناراضي، مردم و نمايندگان مردم ناراضي پس اين قانون براي رضايت كيست؟ هيئت دولت و شوراي نگهبان؟
ويرش سر به فلك زد كه تا كي بايد چوب تصميم گيريهاي اينچنيني را بخوريم؟ هر روز دست كم ده دقيقه و گاها تا چهل دقيقه براي عبور از معبري بيست سي متري در بزرگراه چمران كه قبلا چراغ قرمزي سه دقيقه اي داشت در طرح اصلاح هندسي شده ي شهردار سابق معطل مي شويم. اگر دقت كرده باشيد، بعضي قسمتهاي بزرگراه به لطف اصلاحات هندسي لاغر شده و تنها دو لاين كامل براي عبور و مرور دارد و حيران كه معبري دو لاينه هم مي تواند بزرگراه محسوب شود؟
وير انديشه ام را با سطل آب يخي خنك كردم كه چه پرحرفي مي كني؟ كلي كار بانكي دارم كه باز هم ناانجام خواهد ماند!

پ.ن
قرار بود ببينيم زور دموكراسي پارلماني بيشتر است يا زور دموكراسي دولتي. حال مشخص شد كه زور دموكراسي دولتي به پشتوانه ي زور دموكراسي نگهبان و زور داداش بزرگتر و پسر خاله و بچه محلها خيلي خيلي بيشتر است، آنقدر كه نيازي به سرشاخ شدن با دموكراسي پارلماني را براي خود افت مي داند!

پ.پ.ن
گويا صدام اعدام شد! آن هم در روز عيد قربان (به تقويم اعرابي)! تقارن جالبي است! نيست؟

دمغي

2006-12-30T19:49:00.000+03:30

گر بخارد پشت من انگشت من
خم شود از بار منت پشت من
همتي كو تا نخارم پشت خويش
وارهم از منت انگشت خويش
دو سه سال پيش همدم صميمي من حبيب بود. ترانه هاي سنگين و استخوان در و صداي خش دار و پرطنين. هنوز هم كه ترانه هاش رو گوش مي كنم ميرم توي همون حال و هواي اون موقع و يادم مياد شبها و روزهايي رو كه سرشار از چه كنم هاي بيهودگي و بي منزلي بودم، هر بيت از آوازهاش برام پناهي بود. بي نيازي و اقتاع رو از دو بيت بالا گرفتم و درويش مسلكي رو از «من مرد تنهاي شبم» و اين دوتا شد دو عصاي زير بغلم براي ايستادن. روزگاري بود!
بعضي وقتها با خودم فكر مي كنم كه من بايد تغيير كرده باشم. اون كسي كه پيشتر مي شناختم اين گونه نبود و اين يكي رو بيشتر نمي شناسم. در اين دو سه ساله و شايد بيش از همه در اين يك ساله كلي عوض شدم. گذشته ام رو نگاه مي كنم ولي حال رو نمي تونم تشخيص بدم. شك دارم كه همچنان بي منت زندگي كنم و بي نياز از اين و آن، مرد تنهاي شبانم باشم. آرمانهام رو انگار در بدو بدوهاي روزمرگي گم كردم و در آينه سايه ي خودم رو مي بينم. يه چيزي يه جايي جا افتاده. صورت مسئله به جوابي رسيده كه با راه حل موجود نمي خونه. به راستي من كي بيدم!
يه جورايي فكر مي كنم زندگي هميشه با من بزرگتر از خودم تا كرده. دوران كودكيم رو بي آنكه واقعا بچگي مو كرده باشم ازم گرفت و زودتر از بقيه بزرگم كرد. مدرسه رفتنم و نوجوانيم خالي از شيطنتهاي و بازيهاي سن و سالم گذشت و جواني وقتي رسيد كه مي بايست بزرگ شده باشم. شرايط زندگيم هميشه با دوستانم، اطرافيانم، هم سن و سالهام و حتي دشمنانم فرق مي كرده. خب بنا به علم روانشاسي اين احساسي است كه همه از زندگي خودشون دارن و من هم دارم ولي اين زنگ لعنتي كه ميگه «ولي مال تو كمي بيشتر از معموله» گاهي آزارم ميده.
يادمه دوران راهنمايي توي مدرسه ي نمونه بودم. با چه مصيبتي رفتم تو و چه آزموني دادم و قبول شدم. يادم نميره يك هفته پشتكاري رو كه براي امتحانش خرج كردم. تب و تاب شيريني بود. پرت افتادم. يادمه كلاس سوم راهنمايي شدم مراقب كلاس، چيزي كه خب يه جورايي دوست داشتم. توي كلاس موندن توي زنگ تفريحها نه فقط امكان متفاوت بودن رو ميداد كه درسهاي نخونده و تكاليف ننوشته رو هم مامني بود. ولي هر زنگ تفريح در پي اين بودم كه گريزي هم به بيرون و حياط و بچه ها بزنم.
برام شد يه نتيجه گيري ساده از انسانيت: انسان دوست دارد تنها و متفاوت از ديگران باشد وليك تا به اين تنهايي و تفاوت دست مي يابد دلش براي همان يكرنگي و يكدستي تنگ مي شود. زنگ تفريح دوست داشتيم برم توي كلاس و ساعت درس دلمون براي حياط پر مي كشيد. ولي از اون طرف وقتي به خواست دلمون مي رسيديم گونه اي ترس از عقب موندن از ديگران بهمون دست مي داد. خواه از درس كلاس و حرف معلم و اتفاقات و حرف و نقلهاي دانش آموزان، چه از بازي زنگ تفريح و گروه كشي و دسته بندي و جنگ و دعواهاي هميشگي و ديدن همه ي اينها.
هميشه با خودم مي گفتم چرا خدا ملاحظه ي منو نمي كنه. چرا هيچ وقت توجه نمي كنه كه بابا من هم يكي هستم مثل ساير دوستانم، بستگانم، هم سن و سالانم، چرا بايد هميشه منو جلوتر بكشه؟
بچه كه بودم هميشه ساعتم رو چند دقيقه -بين يك تا سه دقيقه- جلوتر از ساعت رسمي كشور مي كشيدم كه از ديگران جلوتر باشم! شوخي ندانسته ام بود با زندگي!
آدمها هم هيچوفت ملاحظه ام رو نكردند. هيچوقت من رو اون طور كه بايد نديدن و محدوديتها و تواناييهام رو در نظر نگرفتن. چون ديدن ساكتم تا تونستن حرف زدن و تا صبوريم رو ديدن تا حد انفجار از اون سو استفاده كردن. يه زماني از اين قضيه خيلي ضربه خوردم. بعد از اون بود كه تصميم گرفتم عين بقيه ي مردم خودم رو پشت اسمي پنهان كنم و با هر كس همونطور رفتار كنم كه مناسب احوالشه. خودم رو هم توجيه كردم كه: «بابا منم يه آدمم ديگه مثه همه نه كم نه بيش!»
...
يه وقتايي دمغي بيخود و بيجهت پاچه ي آدم رو ميگيره. به قول اجنبي ها كه ميگن: everyone has blue days!

پ.ن.
از روانشناسي بدم مياد! خوش به حال هر چي آدم ببو و نفهمه!

دولت عمل گرا

2006-12-26T19:21:00.002+03:30

چند وقتي هست كه چند تا كار بانكي كوچوك دارم ولي خب به دليل ساعت كاري دلپذير و كارآمد بانكها، نمي توانم انجامشان دهم. ديروز توي اخبار شنيدم كه هيئت دولت با توجه به نظرات مردم و مسئولين درباره ساعت كار جديد بانكها - كه اگر اشتباه نكنم، قرار بود به طور امتحاني و براي بررسي تاثير آن بر حل مشكل ترافيك اجرا شود- قرار است براي تاييد يا تغيير آن تصميم گيري نمايد.
انديشه ام ويرش گرفت و نتيجه گيري كرد كه دولت كنوني ايران، بر خلاف دول پيشين، دولتي عمل گراست كه به سرعت و بدون كشتن زمان به بهانه‌هايي واهي همچون كارشناسي كردن امر و برنامه ريزيهاي مختلف ريز و درشت و رايزني با مسئولين ذيربط و انواع و اقسام هماهنگيهاي بي معني ديگر، فورا تصميم مي گيرد و به سرعت تصميمش را اجرايي مي كند.
خدا را شكر، چاقوي بي دسته هم نيست و نه فقط دسته دارد كه به قدر كفايت تيز و برّان نيز هست؛ به طوري كه تمامي اعتراضها و شكايتهاي مردم، مسئولين، جناحيون و فراجناحيون، و حتي خوديها و نخوديها، نتوانسته آن را از اين تصميم بخردانه منصرف دارد.
عيب از مردم است. باور كنيد! هشت سال مي ناليدند كه دولت فقط وعده مي دهد و عمل نمي كند، ولي حالا كه دولتي دست به عمل بر سر كار آمده، شكوه دارند كه اين چه وضع عمل است، همان وعده ي بي عمل دردسرش كمتر بود. خدا به دور!

پ.ن.
امروز در خبرها داشتيم كه مجلس دولت را ملزم به برگرداندن ساعت كاري بانكها كرده ولي دولت و در راس آنها وزير كشور، از طرح خويش به سختي دفاع كرده اند. گمانم ته اين ماجراست كه مي توانيم بفهميم زور دموكراسي پارلماني بيشتر است يا زور دموكراسي دولتي!

تحريم

2006-12-26T07:27:00.000+03:30

دكتري داريم كه شايد زياد ذكر خيرش كنم و از اين رو برچسبي را به ايشان اختصاص مي دهم تحت عنوان دكتر سين.
نه خيلي جدي ولي نه خيلي هم شوخي، هر اتفاق مهمي كه در دنيا مي افتد، البته در حوزه ي سياست و اقتصاد و اين چيزها، آقاي جيم از دكتر سين مي پرسد: «آقاي دكتر، تحليل شما چيست؟» اگر هم ايشان يا من چيزي نپرسيم، خودشان تشريف مي آورند به اتاقمان و تحليلشان را از شرايط مي فرمايند.
امروز هم آمدند و گفتند:
خب به سلامتي ايران هم تحريم شد. امروز با يك نفر كه دكتراي حقوق بين الملل داشت صحبت مي كردم و مي گفت «ما از اين كه ايران تحريم شده هيچ نگراني نداريم چرا كه مي دانستم چنين خواهد شد. آنچه ما را نگران كرده اين چنين تصويب شدن قطعنامه است؛ 15 رنگ موافق بدون حتي يك راي ممتنع. اين در رويه ي سياست بدين معناست كه پس از اين هم كسي نمي تواند با اين اجماع يك پارچه مخالفت كند و هرچند قطعنامه ي امريكا به نسبت تلطيف شد ولي در عوض كاملا قرص و محكم است».
آقاي جيم پرسيد: «جناب دكتر تحليلتان از اوضاع چيست؟» و ايشان فرمودند: «آقايان تا آخرين مرحله هم ادامه خواهند داد و حتي شايد يك آزمايش اتمي هم انجام دهند، ولي نهايتا دستها را بالا مي برند و مي گويند تسليم! مثل ليبي».

Microsoft Office OneNote

2006-12-25T07:36:00.000+03:30

دارم با نرم افزاري جديد از مجموعه ي آفيس 2007 اين مطلب رو مي نويسم.

هنوز يك ساعت از نصب آفيس نوبرانه نگذشته و پس از نگاهي كلي به شكل و شمايل نو شده ي برنامه ها كه گمانم كمي طول بكشد تا بدان عادت كنم، آمدم سر وقت اين يكي كه اسمي نو داشت Microsoft Office OneNote.

اولين اتفاقي كه پس از لود شدن برنامه رخ داد، پديدار شدن آيكاني كنار ساعت كامپيوتر در تسك بار بود و وقتي نشانگر موس را روي آن بردم، گفت: "Open New Side Note"

رويش كليك كردم، اين صفحه باز شد، در نوار ابزار بالاي صفحه عنوان tag را ديدم و طي بازديدي اجمالي به "Remember for blog" و ويرم گرفت كه چند خطي بنويسم!

هدف از اين برنامه آنگونه كه خودش را معرفي مي كند، دسترسي سريع به دفترچه يادداشتي است با قابليتهاي كاربردي، مثل اينكه داريد كار مي كنيد ولي ياد صحبتي كه ديروز با دوستتان داشتيد مي افتيد و در ادامه بحث كذا، و حالايي كه دسترسي هم به آن دوست نداريد، جواب جديدي به يادتان ميافتد -اتفاقي كه معمولا هم رخ ميدهد و وقتي مشغول كار بي ربطي هستيم ياد موضوع بي ربط تر ديگري مي افتيم!- آنوقت با يك كليك برگه اي مثل اين ظاهر مي شود و با كليكي ديگر تگ مناسبي مانند "Discuss with " دريافت مي كند و حال مي توانيد جوابتان را تا از ذهنتان نپريده، تايپ كنيد و اين صفحه رو ببنديد.

...

خب من هم صفحه رو بستم بدون اينكه نيازي به ذخيره كردن داشته باشد. در عوض بالني روي آيكان برنامه كنار ساعت اعلام كرد كه يادداشت شما در بخش يادداشتهاي طبقه بندي نشده ي برنامه قرار گرفت! بله به همين سادگي و الان دارم بقيه ي مطلب رو بعد از يك كليك ديگر براي احضار يادداشتم، تايپ مي كنم. خيلي سريع، ساده و كارا.

البته هنوز با اين برنامه كار نكردم و نمي دانم چه امكانات ديگري دارد ولي خب يك چيز جالبي كه همين الان كشف كردم اين است كه اين برنامه با كمك برنامه word مي تواند بي هيچ دردسري و تنها به شرط كانكت بودن -البته پس از گذراندن مرحله ي ساده و كوتاهي براي تعريف سرويس دهنده ي وبلاگ و نام و گذرواژه- پست مورد نظر را در وبلاگتان منتشر كند. جالب بود. حيف كه گزينه اي براي New Blogger ندارد!

موضوع ديگري كه مشخص است اين است كه شما براي هر مطلب مي توانيد برگه ها و تبهاي مختلفي تعريف كنيد و البته قرار دادن تصوير و گرافيك و حتي ضبط صوت و تصوير براي پيغام از ديگر قابليت هايي است كه كشفشان نياز به جستجو نداشت.

خلاصه، گويا حقيقتا آفيس نو چيزي متفاوت از اسلافش است.

خواب بد

2006-12-23T22:28:00.000+03:30

چند وقت پيش خواب بدي ديدم... م
سر كوچه ي محل كارم رسيده بودم (مي رفتم يا برمي گشتم، نمي دانم) كه متوجه شدم جاي كانتينر ميوه و سبزي تره بار كه پايين پله ها بود با ايستگاه اتوبوس كه بالاي پله ها بود جابجا شده بود. شماره ي خانه را گرفتم كه از مادر بپرسم چيزي نمي خواهد، ولي كسي بر نمي داشت. دلشوره گرفته بودم كه خواهرم تماس گرفت و خبر داد كه مادر سكته كرده و بيمارستان است... م
هر روز كه به سمت محل كار مي رسم، چون از اتوبوس پياده مي شوم با نگراني نگاهي به ايستگاه و بعد تره بار مي اندازم و چون مي بينم هر دو در جاي خويشند، نفس راحتي مي كشم. هر روز... م
نزديك به يك سال از خطر بزرگي كه از سر پدر - پدر هميشه در نظرم معناي شيرازه و ستون خانواده دارد- گذشت، مي گذرد. زمستان 84 همه اش تلخي و زهر بود. با خلف وعده ي مادر زن شروع شد و سكته ي پدر و يك ماه نيمه پا در بيمارستان گذراندن و نيشترهايي كه از پشتم زدند و آخر جراحي قلبش كه سپاس خدا، به خير گذشت. آخر زمستان هم خبر مرگ ناغافل همكاري سابق و يتيم ماندن دختر هفت و هشت ساله و نوزاد دو سه ماهه اش و نهايتا دور بردن يار به زور از اين شهر و ديار. ولي خب باز هم تهش خوشي كوچكي بود و معامله اي كه تنها چند ساعت پيش از تحويل سال كردم و در آستانه ي نوروز، نور اميدي كه به دلمان نشست. م
ناخودآگاه از رسيدن زمستان ترس برم داشته. از بارش سرد و غمين دوباره ي مصايب مي هراسم. هر روز صبح از اتوبوس پياده مي شوم و نگاهم پي ايستگاه و تره بار مي گردد... مبادا زبانم لال رنگي از خوابم گرفته باشد. م

ذهن پر و خالي

2006-12-22T09:24:00.000+03:30

وقتي كه نمي نويسم، گمانم هست كه چيزي براي نوشتن دارم و چون شروع به نوشتن مي كنم، مي فهمم كه هيچ ندارم. روزگار غريبي است! م

خوب گويا چاره اي نيست!

2006-12-22T09:17:00.000+03:30

خب گويا چاره اي نيست! پس في الحال دو راه بيشتر باقي نيست: يكي آنكه به همين شرايط بسازم و در فرمتي انگليسي، فارسي بنويسم به اميد روزي كه گوگل عزيز فكري هم براي راست به چپ خط ها كند! دومي اينكه همچنان بيكار باشم!

دلم هست بنويسم!

نمي دانم چرا؟!

template!

2006-12-03T18:21:00.000+03:30

هنوز دارم دنبال يه قالب تر و تميز و فارسي شده براي اينجا مي گردم. دوستي گفت خودت يكي از قالبها رو بردار فارسي كن! بد حرفي نيست، ولي خب ساده هم نيست!

هنوز تصميم نگرفتم

2006-11-05T09:30:00.000+03:30

هنوز تصميمي در خصوص نوشتن يا ننوشتن در اين وبلاگ نگرفتم. اگر قرار به نوشتن شد كه در پستي پر و پيمان توضيح خواهم داد و اگر نه هم كه نه! ولي قدر مسلم آن است كه تا زمان اصلاح قالب احتمالي اين وبلاگ و تنظيم راست به چپ آن، حداقل چند روزي زمان خواهد گذشت.

بيماري است و خانه نشيني! از بيكاري آمدم اينجا! شما ببخشيد!

سلام

2006-11-04T20:23:00.000+03:30

سلام دادن كه توضيحي ندارد!